EEN NETFLIX ORIGINAL-COMEDYSPECIAL
SCHOOLDISTRICT DAVIS
Hoe is het?
Hoe is het, Davis?
Ik ben thuis.
Ik moest hier wel heen.
Netflix vroeg: 'Waar wil je de special doen? In LA, Chicago, New York?'
Ik zei: 'Nee, gast. In Davis, Californië.'
Dit is...
Dit is een heel mooi jaar voor me geweest.
Ik ben pas getrouwd, mensen.
Dank je wel.
Dank je. Dat heb ik nodig.
Het is een heel zware ring.
Het is net andersom als in Lord of the Rings.
Ik kreeg een ring en verloor m'n krachten.
Dus een heel ander soort Lord of the Rings.
'Luisteren, compromis? Hier, Sam.'
De film is afgelopen binnen acht minuten, geen 90 uur.
We hebben net ons eenjarig huwelijk gevierd.
Eén jaar om, nog voor eeuwig te gaan.
Dat klinkt angstaanjagend.
Maar weet je wat mooi is? Het is juist bevrijdend.
Want ik geef niets om m'n single vrienden.
Ik geef niets om jullie en dat voelt geweldig.
Jullie zitten thuis te swipen, zoekend naar liefde...
en te klagen.
'Hoe vind je mensen?'
'Kuiltjes? Z'n kop eraf.' Als een keizer.
'Brunettes? Niks voor mij.'
Je werkt bij Subway. Zo veel keus verdien je niet.
We worden zwak.
Weet je dat m'n ouders elkaar niet in het echt hadden gezien?
30 jaar terug in een stadje in India, 990.000 inwoners, dat is daar klein...
hoorde m'n vader op straat over ene Seema, m'n moeder.
Seema was die ene chick.
In '82 kon Seema...
Die rode langa staat haar goed.
Ze was net een iPhone 8.
Seema is slank. Haar familie bezit een camera.
M'n vader zei: 'Een camera?'
Dus hij rent naar m'n opa's huis en vertelt alles.
Ik ga naar Amerika. Ik wil met Seema trouwen. Yolo.
In tien minuten was hij met een vrouw getrouwd die hij nog nooit gezien had.
Dat is Tinder zonder foto's.
'Ik wil dit voor de rest van m'n leven.
Hopelijk is ze aardig.
Laten we naar de VS gaan waar we alleen elkaar kennen.'
Ik ben daar zo dankbaar voor.
Najmi trouwt met Vraagteken, ze komen naar de VS en ik kom.
Uit je moeder komen is net onroerend goed. Alles draait om locatie.
Iedereen die bruin is en er hier uit komt, heeft het gemaakt.
Wij zijn de rappers.
Het rare is, ik weet niet eens hoe het is gegaan met X-Men Origins.
Het is bizar. We weten niets van onze ouders...
en onze ouders niets van ons.
'Pap, wat is je lievelingskleur?' 'Stanford.'
'Wat? Nee.'
'Nee, ik wil meer over jou weten.' 'Waarom? Zorg dat je op Stanford komt.'
Ik denk dat immigranten gewoon van geheimen houden.
Toch? Daar zijn ze dol op.
Ze stoppen ze graag weg...
en storten ze over je uit als ze niet meer relevant zijn.
Mam is een ninja en pap 'n communist? Waarom vertel je me dat nu?
Een gesprek met m'n vader is net een film van M. Night Shyamalan.
Een opbouw van 90 minuten zonder enige climax.
Is dit het einde?
Dus m'n vader trouwt met m'n moeder, ze komen naar de VS en krijgen mij...
in Davis, Californië...
maar m'n moeder moet terug om haar geneeskundestudie af te maken.
Dus de eerste acht jaar ben ik alleen met m'n vader.
Wij tweeën proberen het te maken in Amerika.
Zonder alle onvoorwaardelijke liefde.
Bruine liefde is heel voorwaardelijk.
Op die foto zegt hij: 'Ik zou maar tienen halen.'
Laten we eerlijk zijn.
Ik ben hier opgegroeid. Pioneer.
Maar Davis was superblank.
Zoiets als deze zaal.
De presentielijst was echt een ding voor ons.
- Hoe heet jij? - Jasura.
Hoe noemden ze jou?
Jasuriah.
Mij noemden ze Hanson Minaja.
Sahan Minha.
Saddam Hussein.
Dat was m'n leraar Engels. 'Dat ben ik niet.'
- Hoe heet jij? - Biju.
- Wat maakten ze ervan? - Ze staarden alleen.
Ik ben het enige bruine kind op school, pap de enige bruine man op z'n werk.
Op een rare manier schept dat een band, en we moeten alles samen doen.
Probeer je vader maar te begrijpen. Ik snap jullie nog steeds niet.
Er zijn hier ooms. Niemand van jullie lacht.
Ik snap het niet. Je gaat dood, lachen dan.
Waarom lachen jullie niet?
Jullie zijn altijd gestrest en moe.
Je kunt een vader van een immigrant na twaalf uur wakker maken en hij zal zeggen:
'Waarom betaal ik belasting?'
Dan denk je: Jezus.
We deden alles... We waren eens in de supermarkt.
We liepen door de gangpaden en m'n vader pakte yoghurt.
'Ah, yoghurt.'
Of melk. Alleen: 'Ah.'
Dan keek ik naar hem en dacht: man, papa haat yoghurt.
Hij haat melk.
Maar soms kijkt hij me nu zo aan.
Het leven is hard. Soms weet je niet wat je verkeerd doet.
Hij had een klein kind en ik maakte het hem niet makkelijk.
Ik pakte een fles frisdrank en deed van...
'Doe dat niet.' 'Ik heb het eeuwige leven.'
Dan struikelde ik over m'n klittenbandschoenen...
en liet de fles vallen, die brak.
En dan deed m'n vader wat de meeste bruine ouders doen.
Hij keek of de kust veilig was...
en sloeg me verrot.
Geweldig, dank u.
Hier en daar werd het erkend.
En voor het blanke schuldgevoel:
Immigranten slaan hun kinderen anders dan jullie.
Amerikanen slaan blauwe plekken op je lijf.
Immigranten slaan in 't gezicht en takelen de ziel toe.
Het is een geestelijk Guantanamo.
Sommigen van jullie zeggen: 'Dit is Davis.
Ik luister naar NPR. Kinderen zijn onze toekomst.'
Heb je The Slap gezien? Dat is een bestaand programma op NBC.
Het gaat over een blank kind dat wordt geslagen op een verjaardagsfeest.
Dat is toch niet te geloven.
13 afleveringen over dat kind. Dat meen je niet.
Bruine kinderen worden op elk verjaardagsfeest geslagen.
En meestal het kind dat jarig is.
En wij staan om hem heen en lachen.
We roepen: 'Biju wordt geslagen op z'n verjaardag.'
Dat maakt ons zo hard en weerbarstig.
Dus worden we cardiologen en winnen we spelwedstrijden.
Slaan is belangrijk. Het maakt je beter.
Heb je dat Indiase kind die spelwedstrijd zien winnen? Ongelooflijk.
IJswater in de aderen.
Dat kind verstijft niet. Hij is geslagen voor de camera.
Natuurlijk kan hij 'knaidel' spellen.
Kijk eens naar dat gezicht. Niets te zien.
Hij is 12. Niets.
Hij heeft net 30.000 dollar gewonnen. Niets.
Mensen vragen: 'Waar komt dat vandaan?' Kijk naar z'n ouders.
VOORWAARDELIJKE LIEFDE
Je zoon heeft de nationale spelwedstrijd gewonnen.
Kijk naar z'n broer. Die denkt: ik ben de klos.
De lat ligt veel te hoog. Ik ga zelfmoord plegen.
Waar komt Bobby Jindal vandaan?
Daar komt hij vandaan. Hij is een Indiase psychopaat.
Ik weet wat er gebeurt als ik dit zeg.
Dan zeggen ze: 'Je ouders houden niet van je.'
Ik denk van wel. We hebben geweldige vaders.
Ze hebben alleen niet alle goedevadersoftware gedownload.
Er ontbreken een paar apps.
Verjaardagen zijn niet hun ding.
Elke immigrantenvader denkt dat nu hij je naar de VS heeft gebracht...
Hartelijk gefeliciteerd.
Starbucks, wifi, snelwegen. Gefeliciteerd.
Geen verjaardagen meer. Word maar president.
Een dame zei: 'Beschrijf eens je eerste herinnering aan een verjaardag.'
Ik zei: 'Moet dat echt?'
Ik word zeven.
M'n vader maakt me 's ochtends heel vroeg wakker.
'Hasan, opstaan.
Stap in de Camry.'
De typische immigrantenauto.
We stappen in en rijden van Davis naar Sacramento.
Er is daar één winkelcentrum, Arden.
We komen op een kruising.
Ik kijk naar links...
en zie die ene plek waar ieder kind van droomt.
Toys "R" Us.
Ik denk: o, shit.
Papa heeft de Toys "R" Us-catalogus op m'n muur gezien.
Hij heeft m'n vision board gezien.
Hij weet dat ik die blauwe BMX-fiets wil. Hij gaat me verrassen.
Sla linksaf.
Dan slaat hij rechtsaf...
en ik denk: de woonwinkel?
Nee.
Ik zeg: 'Wat doen we hier? Weet je wat voor dag het is?'
'Het is zaterdag.'
'Nee, ik ben jarig. Ben je het vergeten?'
Hij zegt: 'Hasan, hoe zou ik je verjaardag kunnen vergeten?
Daarvoor zijn we hier.
Jij mag de deurknop voor de badkamer uitkiezen.'
Ik zei: 'Waarom laat je me geen wc uitzoeken?
Je poept op m'n dromen.'
Dat zei ik niet, dan had hij me geslagen. Ik wilde het zeggen.
Ik besefte dat er een generatiekloof is tussen ons en onze ouders.
Je gaat ruzie krijgen met je ouders...
en je kunt maar een aantal kaarten uitspelen.
Dat weet je wel.
Je wordt geen arts. Dat is een kaart.
Je trouwt met een blank meisje. Dat is een grote kaart.
Ik had kunnen zeggen: 'Pap, ik wil die fiets.'
Maar ik dacht: bewaar je kaarten voor later.
Die visie had ik toen ik zes was.
M'n moeder kwam op bezoek en was een geweldige moeder.
Ze kwam een keer naar school met een Ghostbusters-lasergeweer.
Die rugzak, dat geweer dat spoken vangt.
Heel Pioneer kwam tot stilstand.
Kinderen gingen uit hun dak. 'Is Saddam Hussein een Ghostbuster?'
'Ja, ik ben een bruine Ghostbuster. Wen er maar aan.'
Een van m'n mooiste dagen ooit.
Maar toen ging ze terug naar India.
Ik besefte dat ik geen speelgoed wilde.
Ik wilde m'n moeder. Ik wilde een gezin.
Ik was heel emo. Ik was net Drake. Ik miste dat meisje.
Wanneer komt ze terug? Ik heb haar nodig.
Ik heb dat meisje nodig.
Ik heb haar nodig, pap. Vroeger belde ze me altijd.
M'n vader zei: 'Als het visum er is.'
Als het visum er is. Heel belangrijk.
Echt, dat is moeilijk te krijgen in dit land.
Het is geen kapot condoom, dat je zegt: 'Ik ben binnen.'
Acht jaar.
11 augustus 1993. Ik ben zo opgewonden.
Ik heb m'n Ghostbusters-geweer om. En daar sta ik dan.
Papa zegt: 'Trek Indiase kleren aan.'
Ik zeg: 'Oké. Ik kan ook een Indiase Ghostbuster zijn.'
Ik trek een salwar kameez aan. Daar sta ik.
De deur gaat open.
Pap komt binnen.
Mam komt binnen.
En direct achter m'n moeder...
loopt een klein bruin meisje met een paddenstoelkapsel.
Ze rent naar me toe en omhelst me.
'Hasan bhai.'
M'n handen zweven alle kanten op...
want ik heb geen idee wie die persoon is.
Je moet weten...
dat m'n vader...
m'n moeder heeft bezocht in India...
en haar dus heeft bezwangerd.
En ik had een zusje.
Maar niemand had me dat verteld.
Ik zei toch dat immigranten dol zijn op geheimen?
Dit geheim had niemand me verteld.
Hij zei: 'Omhels haar.'
'Nee, je hebt haar er zomaar ineens bij gehaald.'
'Hasan, je bent haar broer.' Ik zei: 'Nee, nee.'
Ze stond te breakdancen en ik: 'Wie ben jij?'
'Je weet niet wie ik ben?' 'Ik heb geen idee.'
Ik haatte dat bruine meisje zo erg.
Ik dacht: bouw die muur maar.
Ik was een kleine Republikein. Ik dacht: ik snap het.
Ik praatte er eerlijk over met m'n ouders.
'Luister, laten we eerlijk zijn.
Mijn god, die bruine mensen.
Ze komen hier maar binnen...
en eten onze zure matten op.
Ze spreken de taal niet.
Ik stel voor ze terug te sturen naar waar ze vandaan komen.'
Hij zegt: 'Dat mag je niet zeggen. We zijn familie.'
En ik: 'Dat is iets tussen jou en mama.
Jullie moesten zo nodig Angelina Jolie nadoen...
en die insluiper hierheen halen. Daar heb ik niks mee te maken.'
En waarom doen jullie dit je dochters aan?
Elke bruine moeder geeft haar dochter zo'n jurk en een bloempotkapsel.
Waarom? Van onder prinses, van boven pad.
En dat achtervolgt me dan in de speeltuin. 'Hasan bhai.'
Ik zeg: 'Opzouten.'
Ik ga tetherball spelen. 'Rot op.'
Uiteindelijk ren ik de jongens-wc in. Ze loopt achter me aan.
'Hasan bhai.'
Alle jongens bij de urinoirs zeggen: 'Eh.
Wat is Hasan-bye?'
Ik zat op school bij een stel Ryan Lochtes. Een en al schouderspieren.
'Ik snap andere culturen niet.
Wat betekent dat?'
Het is een koosnaam in mijn cultuur. Het betekent 'broer'.
'Hou je mond, Cody.'
Ik richtte al die woede op haar.
Ik zei: 'Hé, je bent m'n zus niet.'
Maar ze sprak geen Engels.
Al begreep ze wel wat ik bedoelde.
Ze ging huilen en rende weg.
Ik dacht: o, nee.
Ze gaat het papa vertellen.
Laten we even bedenken wat belangrijk is.
Maar dat deed ze niet. En m'n vader...
Het was haar eerste verjaardag in de VS. Ze werd vijf.
Hij wilde dat haar eerste verjaardag iets bijzonders werd.
Ik kan me voorstellen dat een vader...
die z'n dochters eerste stapjes mist...
het moeilijk heeft.
Op haar verjaardag moest iedereen naar de woonkamer komen.
Hij haalde een grote doos tevoorschijn en zei: 'Aisha, maak open.'
Ze sneed de doos open en sloeg één flap om...
en ik zag er 'Toys "R" Us' op staan.
Hij steekt z'n handen erin...
en haalt een prachtige, blauwe BMX-fiets tevoorschijn.
'Alsjeblieft, Aisha.' Hij kijkt naar mij. 'Fijne verjaardag.'
Wreed, hè?
Ik dacht: nu is de woonwinkelvader opeens Danny Tanner.
Wat een gelul. Werkelijk.
Ik ben witheet.
En Aisha voelde dat. Ze zei: 'Hasan bhai, ga jij er maar op rijden.'
En als oudere broer vond ik dat ik recht had op die fiets.
'Dat is mijn fiets. Dank je.'
Jongere broers en zussen, jullie hebben niets in te brengen.
Ik zie jullie kwaad worden. 'Hallo, ik heb een persoonlijkheid.'
Waar denk je dat je die vandaan hebt, dommie? Van ons.
Kleren, cultuur, geld.
'Ik heb ook een mening.' Niet waar.
En dan heb je de euvele moed om te zeggen:
'Doe niet zo melodramatisch.'
Ik heb voor je gevochten. Papa en mama waren mijn Vietnam.
En jij zegt: 'Iedereen houdt van me.'
Het is zo'n gelul.
Oudere broers en zussen lopen door de wereld, zo van:
'Houden mensen van me?'
En jij: 'Papa en mama hebben het verknoeid bij jou, bij mij niet.'
Ze zegt: 'Je mag één rondje doen.'
Ik pak de handgrepen en ik denk: rot op.
Boem, daar ga ik. Ze roept: 'Hasan bhai, kom terug.'
Ik denk: de groeten, immigrant. Ik ben weg.
Ik zie een stoeprand en wil een wheelie maken.
De fiets gaat linksaf, ik rechtsaf. En die prachtige, blauwe BMX-fiets...
knalt op de grond.
Hij is helemaal beschadigd aan de rechterkant.
Ik raap hem op...
en hij is verwoest.
Ik hoor het geluid van haar slippers.
Ze huilt: 'Hasan bhai, hoe kan je dat nou doen?'
Anime-tranen van onschuld.
'Waarom? Ik liet jou er eerst op rijden.'
Ik kijk haar aan...
en ik denk: man...
wat ben ik een lul.
Al die tijd...
wilde ik goedkeuring van Cody, Corey en Cole...
en die had ik al die tijd al.
Ik moet haar grote broer zijn...
haar de Amerikaanse droom helpen najagen en beschermen.
En dan steel ik haar fiets. Dit is belachelijk.
Aisha vindt dat verhaal vreselijk.
Ze zegt altijd: 'Jij doet zo melodramatisch.
Alsof ik een babyvluchteling was.'
Dat is waar. Dat doe ik nu.
Het is niet eerlijk, want ze is geen vluchteling.
Ze heeft Engels geleerd.
Ze heeft rechten gestudeerd en doet nu fusies en overnames.
Zij is die ene procent.
Ik daarentegen...
heb niet gestudeerd.
Ik ben komiek geworden. Dit is m'n werk.
En toen het tijd werd om te trouwen...
ben ik getrouwd met een meisje uit een hindoefamilie.
Daar klonk een hoorbare 'oh'.
Man. Ik hoorde je roepen. Ik heb je niet geslagen.
Jeetje.
Sommigen van jullie weten dit niet.
Hindoes en moslims zijn de Montagues en Capulets van India.
We voeren al eeuwen oorlog.
Je zult zeggen: 'Hoezo? Jullie zien er hetzelfde uit.'
Hoe moet ik dit uitleggen? Hindoes en moslims.
MOSLIMS/HINDOES
Hindoes eten geen rundvlees. Oké?
En moslims eten geen varkensvlees. 'Is dat pepperoni pizza? Nee.
Geen pepperoni.'
Hindoes houden van beelden.
ETEN GEEN RUNDVLEES DOL OP BEELDEN
Ze zeggen: 'O, een beeldje van een olifant.
Ik ga het in m'n auto zetten.'
Moslims zeggen: 'Geen beelden, kalligrafie. Wij houden van 't alfabet.'
NIET DOL OP BEELDEN
'Dat zetten we in onze auto. Wij zijn anders.'
En hindoes houden van tekeningen.
Ze zeggen: 'O, een tekening van Ganesha.
Die ga ik ophangen.'
En moslims...
houden niet zo van tekeningen.
We hebben een beter tekeningenbeleid nodig.
En om die verschillen moorden we elkaar al eeuwen uit.
En ik weet dat de oudere generatie niet van deze grappen houdt.
'Pakistan is gesticht om deze reden.'
Ik weet het, maar...
Ik overtuigde m'n vader.
Pap, ik hou van haar en zij van mij.
Is er niet iets groters...
wat ons allemaal bindt, naast ras, huidskleur, geloof, klasse?
Dit is Amerika. We kunnen kiezen waar we aan vast willen houden.
Is het leven niet als een biryani, waarbij je de rare dingen opzijschuift?
Waarom moeten we vasthouden aan de rare dingen van daarginds?
Hij is het met me eens. Hij zegt: 'Goed argument.
Prima. Ga jij maar trouwen.'
Dat is een Hall of Fame-bruinevaderbesluit.
Bruine vaders hier denken: als mijn zoon dat deed...
zou ik mezelf voor m'n kop schieten en dan hem.
Hij zegt ja.
We komen bij elkaar, ik, papa, mama, Aisha...
stappen in de Camry, rijden naar het huis van m'n vriendin...
en we komen bij de deur...
en m'n vader belt bijna aan...
en zegt dan de zin...
die de droom van elk bruin kind om zeep helpt.
Hij zegt:
'Ik geloof niet dat we dit moeten doen.'
Log kya kahenge?
'Wat zullen mensen ervan zeggen?'
Ik weet niet of je het weet...
maar elke keer dat een bruine vader dat zegt...
valt er een ster uit de hemel.
'Ik wil geen dokter worden.' 'Log kya kahenge.'
Nee.
'Ik wil niet trouwen.' 'Log kya kahenge.'
Waarom?
Toen Mahatma Gandhi z'n ouders vertelde...
dat hij India ging bevrijden...
zeiden zelfs zij: 'Log kya kahenge.'
'Stop met marcheren. Straks gaan de Britten over ons roddelen.
Waarom ben je kaal en mager? Zo raak je nooit aan de vrouw.'
Ik sta daar...
voor die voordeur.
Wacht. Ik sta daar...
voor die voordeur:
Wil je dat ik m'n leven omgooi vanwege log kya kahenge?
Kom op, pap.
Hoe vaak klagen we over racisme?
Voortdurend.
Nu gaan wij op onze beurt kleinburgerlijk doen?
Ik garandeer je dat God niet van kleinburgerlijkheid houdt.
Hij zegt niet: 'Je bent een racist. Goed zo.'
Nee.
Bovendien, je wilt dat ik m'n leven omgooi...
voor een oom en tante die ik nooit ga zien?
Wil je dat ik m'n leven omgooi voor tante Naila? Ze kan de klere krijgen.
Rot toch op.
Mijn leven?
Maar dat mag ik niet zeggen.
Want ik ben al door m'n kaarten heen. Dus ik kan niets meer zeggen.
Nu word ik wanhopig. Ik denk: misschien kan ik hier niet tegenop.
Waarom doe ik niet gewoon braaf wat er van me wordt verwacht?
Dit is Jodhaa-Akbar niet.
Ben je ooit gegijzeld door de tijd waarin je leeft?
Dit is al eeuwen zo.
Dus ik loop terug naar de Camry...
en dan hoor ik achter me een stem.
'Mijn god.
Dit doen jullie nou altijd.'
Het is Aisha, en ze is woedend.
En zij zegt: 'Papa...
ik ben niet hiervoor uit Philly gekomen.'
'Beena is zo goed.
Ze is gepromoveerd.
Hasan bhai is een komiek.
Niemand wil met hem trouwen.
Laat hem trouwen voordat ze zich bedenkt.'
Ze kwam voor me op. Ze speelde een van haar kaarten uit.
Net als Phil Jackson heeft ze al die mensen laten samenwerken.
Dankzij haar kon ik trouwen met de liefde van m'n leven.
Dankzij m'n zus. Ik kan het niet geloven.
Jarenlang heb ik dat bruine meisje veracht. Ik haatte haar.
Maar op die bijzondere dag...
was ik zo trots dat ik haar Hasan bhai was.
Weet je, ze zeggen...
dat elke generatie wordt gedefinieerd door een grote strijd of tragedie.
En het is bizar dat onze kinderen nooit zullen weten...
dat er een tijd was in dit land...
waarin je moest kiezen...
tussen internet gebruiken of telefoneren.
Ze zullen het nooit begrijpen, man.
Je snapt het niet. Dat was onze Eerste Wereldoorlog, man.
Met name op de middelbare school. Als een meisje dan belde...
moest je eerder opnemen dan je ouders.
We hadden vaste telefoons. Die zaten vast aan de grond.
En op een dag, op de middelbare school, belde er een meisje op.
M'n vader nam de telefoon op.
'Met wie spreek ik?'
'Hai, met Alice. Is Hasan er ook?' 'Waar bel je voor, Alice?'
Ik dacht: ik ga als maagd sterven.
'Ik heb geometrie met Hasan en ik snap iets niet.
Ik wilde het even aan hem vragen.'
Hij zei: 'Oké, Alice...
stel de vraag maar aan mij...
en dan vraag ik het aan Hasan.'
Zo zijn onze ouders.
Van nul tot 30: 'Geen meisjes.' Op je 35e: 'Je praat nooit met meisjes.'
Daar komt het op neer. 'Ik word gek van je.'
Zo zijn onze ouders, toch?
Onze ouders zijn een soort firewall naar de buitenwereld.
Ze verschaffen ons informatie. Het is net Noord-Korea.
M'n vader is de leider van het huishouden.
Ten tijde van 9/11 zat ik op de middelbare school.
M'n vader riep iedereen bijeen.
Hij zei: 'Hasan, wat je ook doet...
vertel niet dat je moslim bent en praat niet over politiek.'
'Oké, pap. Ik verberg het wel.' Want je veegt het er niet af.
We zitten daar. De telefoon gaat.
Ik loop al, maar m'n vader is me voor.
'Hallo?' Ik pak de tweede telefoon.
Ik hoor een stem. 'Hé, zandneger, waar is Osama?'
Hij kijkt naar mij.
'Je hoort me toch? Verrekte duinroetmop. Waar is Osama?
Hé, Regatta Lane 2631, dat is je adres toch?
Ik kom je vermoorden.' Klik.
En m'n vader kijkt me aan.
Heb je ooit de sterfelijkheid van je ouders gezien?
Ik kijk naar m'n vader, met z'n hele 1,70 meter.
En dan realiseer ik me dat ik een darapok ben, een bangerik.
We spreken twee talen. Eén voor thuis en één voor buiten.
Ik had iets moeten zeggen. Dat deed ik niet.
We gaan zitten. Ik hoor klappen buiten.
M'n vader en ik rennen naar buiten en de ruiten van de Camry zijn ingeslagen.
M'n rugzak ligt open. 'Shit, ze hebben m'n spullen gestolen.'
Ik pak m'n rugzak uit de auto.
Ik haal m'n arm open aan de glassplinters.
Nu stroomt het bloed langs m'n arm...
en ik ben kwaad, ik ben gewoon woedend.
Wat is dit, man?
Ze weten waar we wonen, ze houden ons in de gaten.
Dus ik kijk in de bomen en in de bosjes.
Ik kijk in de straat. M'n vader staat midden op de weg...
glas op te vegen alsof hij bij de kapper werkt.
'We hebben klanten. Log kya kahenge? Gauw opruimen.'
Zen.
Een bruine Mr Miyagi. Hij zegt geen woord.
Ik loop naar hem toe. 'Waarom zeg je niks?
Ik vraag je wat. Zeg iets.'
Hij kijkt me aan en zegt: 'Hasan...
Die dingen gebeuren...
en ze zullen blijven gebeuren.
Dat is de tol die we betalen hier.'
Toen dacht ik: wij zijn echt van twee verschillende generaties.
Los van die BMX-fiets.
M'n vader is van de generatie die het idee heeft dat je in dit land...
belasting betaalt voor je dromen.
Je ondergaat racisme en zolang het je niet je leven kost, betaal je.
Alsjeblieft, Uncle Sam.
Maar ik ben hier geboren.
Ik heb de euvele moed om gelijk te willen zijn.
Ik weet wel wat van de grondwet. Ik heb 'm hier.
'Leven, vrijheid, het streven naar geluk. Alle mensen zijn gelijk.'
Hier staat het. Ik ben gelijk.
Ik ben gelijk. Ik verdien dit niet.
Maar zodra ik dat zeg...
Hij kijkt alsof ik in de Kerstman geloof. 'Je zult het nooit begrijpen.'
'Ik zal 't nooit begrijpen?'
Pap, jij maakt ruzie met een caissière in Costco...
als ie geen gebruikt ondergoed terugneemt.
En je wilt dat ik hierboven sta?
Nu zeg je: 'Laten we begrip hebben voor de racisten?'
En dan loopt hij naar binnen met glas in z'n voeten.
En ik weet werkelijk niet wie er meer gelijk heeft.
Misschien moet je je ook inhouden.
Arts worden, een huis kopen in een buitenwijk. Laat ze maar schelden.
Maar is het niet onze taak om steeds wat verder te raken?
Is dat niet hoe al die dingen gaan?
Ik weet het niet. Ik neig ook steeds naar iets anders.
En ik weet dat 9/11 een supergevoelig onderwerp is. Ik begrijp het.
Want toen het gebeurde...
had iedereen in Amerika het idee dat hun land aangevallen werd.
Maar de avond erna, 12 september...
was de eerste van zo veel avonden...
waarop onze loyaliteit aan dit land aangevallen werd.
En dat is altijd klote.
Als immigrant moet je altijd een soort persbericht uitvaardigen...
om je loyaliteit te bewijzen. 'We houden van dit land, geloof me.'
Niemand houdt meer van dit land dan wij.
Ik werd hier verliefd, zes jaar oud, op Janice Malo.
Ik zag haar in de zandbak. Ik liep naar haar toe.
'Ik hou van jou.' 'Jij hebt de kleur van poep.'
Dat is herinnering nummer één.
De eerste keer dat je op racisme stuit.
Ik zei: 'Wat? O, nee. Het gaat er niet af.'
Ik wist me geen raad.
Het was net Inception. Er zijn zo veel niveaus.
Ik wilde wakker worden en denken:
o, het was allemaal maar een droom. Ik ben JGL.
Maar het is geen droom. Het is het universum dat tegen je zegt:
'Dit is een wereld van de Fair & Lovely. Gedraag je ernaar.'
In groep 5 zei juf Anderson: 'Schrijf op wat je wilt worden.'
Sommige kinderen schreven 'astronaut' of 'brandweer'.
Ik zei: 'Ik wil blank zijn.'
'Hoe bedoel je dat?'
'Ik wil dat ik deze kleur over m'n hele lijf heb.'
En het was niet zo van: 'Ik haat melanine.'
Ik hou van melanine.
Ik ben nog nooit verbrand. Ik ben gezegend.
Maar als je blank bent en je speelt het videospel van het leven...
en je avatar is blank...
worden er toch minder vragen gesteld.
Je wordt geboren. 'Ik wil Batman zijn.'
'Ja, natuurlijk. Batman is blank. Duh.'
'Ik wil president worden.'
'Duh. 44,5 van alle presidenten waren blank.'
We hebben de geschiedenis mee.
En ik weet dat de privilegediscussie blanke mensen zwaar valt.
Jullie hebben problemen. Ik heb Girls gezien.
M'n vader gaf niets om al dat identiteitsgedoe.
Hij legde me eenvoudige regels op.
'Geen plezier. Heb maar plezier met studeren.'
Onzin. Het wordt nooit ruig tijdens een geneeskundestudie.
Ik heb nog nooit negen gasten in een club gezien: 'Yo, hoe is ie?'
'Nou, huisje, gezinnetje.'
Dat komt niet voor.
'Ik heb een rotcarrière van m'n ouders gekregen.' Het is een leugen.
In m'n examenjaar...
was ik nog nooit naar 'n schoolfeest geweest, mocht ik nooit basketballen...
en had ik jarenlang het medicijn Accutane gebruikt...
waarvan je huid afbladdert.
Ik genoot met volle teugen.
Ik was het helemaal. Niemand deed dat.
Niet klappen. Niemand heeft ooit geklapt voor die foto.
Niemand deed dat op mijn school. Nu is het te laat.
Maar er was één lichtpuntje.
Een meisje, Bethany Reed.
Haar gezin was net van Nebraska naar Davis verhuisd...
en we hadden samen wiskunde...
maar er was ook chemie tussen ons.
Ze zat achter me en de eerste dag zei ze:
'Hé...
wat is je AIM-schermnaam?'
Ik zei: 'O, wil je die hebben? Want die kan ik je best geven.'
Wat ik miste in het echte leven, maakte ik digitaal ruimschoots goed.
Statusupdates, afwezigheidsberichten, subprofielen.
Boyz II Men-lyrics.
Ik bespeelde de meisjes.
Laat op de avond zat ik te chatten, over en weer.
Daar weten jullie niks van.
Jullie zitten op school te snapchatten.
Destijds moest je internet opstarten als een holbewoner.
Weet je wel?
Als iemand de telefoon pakte, riep je: 'Ga weg bij die telefoon.
Ik probeer met iemand te praten.'
Zo communiceerden we.
Laat op de avond, over en weer.
Op een avond zei ze: 'Hé, kom langs.'
Ik fietste naar haar huis.
Wit hek om de tuin, landhuis, Ford Expedition...
Eddie Bauer-uitvoering.
Ze hebben het gemaakt.
Mrs Reed doet open. Haar vader was een succesvolle rechter.
Mrs Reed vraagt: 'Wil je een brownie?'
We maken huiswerk. 'Hé, blijf eten.' Al hadden we net brownies op.
We zitten aan tafel...
en Mrs Reed zegt: 'Schat, we weten zo veel van Bethany...
maar van jou weten we niets.
Waar hou je allemaal van?'
En ik: 'Wat?
Waar ik van hou?
Niemand...
Niemand heeft me dat ooit gevraagd.
Van akoestische gitaar, denk ik.'
'Daar moet je iets mee doen. Je moet je droom volgen.'
'Misschien doe ik dat wel. Misschien volg ik m'n droom wel.'
Toen zei Bethany: 'Hé, we maken altijd huiswerk bij mij thuis.
Zullen we eens bij jou afspreken?'
Ik zei: 'Ik moet ervandoor.'
Wat, je uitnodigen bij mij thuis?
Je komt binnen. 'Wat voor taal spreken jullie?
Wat is dat voor lucht?'
Daar ga ik niet aan beginnen. Maar ik dacht: nee, zij is anders.
Ik stuurde haar een bericht.
'Mam, pap, er komt een vriendin langs. Doe allemaal normaal, alsjeblieft.'
M'n vader zei: 'We zijn normaal.' Samosa. Ik had het niet meer.
'Hasan, we zijn normaal. Je moet trots zijn.'
Niemand is trots. Je loopt hier rond als een Indiase haan.
Ik ben niet trots, niemand is trots.
We komen aan.
We zitten aan tafel in de woonkamer.
M'n ouders maken ruzie in het Hindi.
M'n moeder frituurt pakora's, zo Indiaas als maar kan.
Kabhi Khushi Kabhie Gham staat op op Zee TV.
Het is te veel.
Het vliegt dat meisje aan. Het is te veel.
Je moet hier rustig mee beginnen.
Ze komt uit Nebraska.
SoulCycle, yoga, en dan Zee TV.
Je moet er niet zomaar induiken.
Ik kijk naar haar, zo van: niks zeggen.
Zeg alsjeblieft niks.
Ze kijkt op van haar boek en ze zegt: 'Weet je...
Dit is echt leuk.
We moeten dit vaker doen. Het is leuk.'
Ik kijk haar aan en ik denk: o, mijn god.
Ik hou van je, mijn blanke prinses.
Je ziet mij en ik hoef niet anders te zijn dan ik ben?
Ik kan mezelf zijn.
Dus nu wisselen we af. Haar huis, mijn huis.
Op een avond zitten we bij mij. We doen integraalrekening.
Ze doet haar boek dicht en zegt: 'Hé, het is al laat.'
Ik zeg: 'Het is al laat.'
En ze zegt:
'Ik moet naar huis.'
En ik: 'Ja, je moet naar huis.' Waarom zeg je dat?
Dat was je kans. Doe dat niet.
Ik zeg: 'Wacht, ik loop mee naar buiten.'
Dus ik loop met haar mee.
Ze stapt in de auto.
Ik doe bijna de deur dicht...
en dan houdt ze hem tegen, leunt naar buiten en zoent me.
'Ik hou van je.' En ze rijdt weg.
Als een gangster.
Want ze kende de regels.
Ze kende de regels. Geen plezier, geen vriendinnetjes.
We hadden alleen dat gestolen moment op de oprit.
Jullie zeggen: 'Ik werd al afgetrokken toen ik negen was.'
Ik niet. Deze jongen niet.
Jij niet, en jij niet.
Wij niet.
Ik dacht: gaan we nu trouwen? Even een andere broek aantrekken.
We gaan beslist trouwen.
Wanneer is de shaadi?
Mijn wiskundeplusklas bestond uit een groep bollebozen...
en de docent, Mr Pendleton...
wilde dat we een leven leidden buiten school.
Op een dag spreekt hij de klas toe.
'Oké, jullie doen het hartstikke goed...
maar jullie moeten weten dat er meer in het leven is...
dan op Berkeley komen.'
Iemand zei: 'Ja, op Stanford komen.'
Hij zegt: 'Nee, je moet ook een beetje leven...
en daarom stel ik het verplicht voor deze hele klas...
om naar het schoolbal te gaan.'
Ik zeg: 'Moeten we allemaal naar het schoolbal?
De wiskundeplusklas?
Ik, Jehovah's Getuigen-meisje, de Koreaanse uitwisselingsstudenten?
Alle 30?'
Ik zit te huilen van het lachen.
Hij zegt: 'Hanson, dit is geen grap.'
Hij loopt naar het bord en trekt het omlaag.
We zien een schema met alle namen en in het midden het feest.
SCHOOLBAL
Het is één groot nerdfestival.
Ik denk: dit gaat niet gebeuren.
Dit kan niet.
In de weken daarna zoeken anderen een partner.
Drie dagen voor het bal loopt hij naar het bord.
De laatste twee namen: Hasan Minhaj, Bethany Reed.
De klas gaat uit z'n dak, zo van: 'O.'
'Ze gaan neuken.'
'Nee, niet. Toch? Nee.'
Ik kijk naar haar. 'Zeg alsjeblieft niets.'
Ze zegt niets, als een gangster.
De bel gaat. Ik loop naar m'n kluisje en hoor voetstappen.
Ze zegt: 'Wacht.' Ik zeg: 'Hoe is het?'
'O, dat was bizar daarnet. Dat verzin je toch niet.'
Ze zegt: 'Luister...
sinds wij uit Nebraska verhuisd zijn...
ben jij m'n beste vriend.
En je bent heel speciaal voor mij.
Dit jaar zou niet hetzelfde zijn zonder jou.
Dus ik vroeg me af of je met mij naar het schoolbal wilt.'
Ik zei: 'Ja, mijn blanke prinses.'
Zodra ik dat zei, dacht ik: nee, nu ga ik te ver.
Nee, wacht. Je kunt hierover praten. Je bent een goeie jongen.
En denk erom, ouders respecteren eerlijkheid. Je hebt dat gezien op tv.
Als je thuis eerlijk bent...
zullen je ouders zeggen:
'Al ben ik erop tegen, ik respecteer je moed.
Daarom geef ik je je zin.'
Ik rende naar huis en zei: 'Pap, ik wil graag naar het schoolbal.'
Dat betekent: 'Ik breek je botten.' 'Begrepen, vader.'
'Bethany, crisis thuis. Vader wil niet dat ik ga.
Ik ga naar buiten sluipen. Ik woon op de eerste verdieping.
Ik spring van het dak en land op m'n fiets.
Dan fiets ik naar jou, we gaan dansen en als ik sterf, heb ik plezier gehad.'
Je gaat toch dood, dus zet maar op je grafsteen:
'Hasan Minhaj, 4.3 GPA, heeft een blank meisje gekust.'
Wat een mooie manier om te gaan.
Dan komt de avond van het schoolbal.
Ik trek m'n JC Penney-pak aan...
doe m'n Michael Jordan-luchtje op.
Zes keer sproeien, één voor elk kampioenschap.
Je moet niet te veel opdoen.
Dat is ordinair.
Ik klim het dak op, schaaf m'n knieën.
Ik spring van het dak. Het is zo'n zes meter.
Ik kom op een of andere manier neer en stap op m'n fiets.
Het is prachtig weer, de zon gaat onder, het is een prachtige avond.
Ik fiets met m'n knieën naar buiten...
zodat m'n pijpen niet tussen de ketting komen.
Langzaam genoeg om geen zweetplekken te krijgen.
Ik hou m'n corsage vast.
Oké, door.
Gaat goed. We komen er wel.
Ik kom aan bij haar huis, parkeer m'n fiets.
Ik loop naar de deur...
en sta op het punt om aan te bellen als ik denk: wacht.
Even nadenken. Besef je wat hier gaat gebeuren?
Je gaat verdomme naar het schoolbal met Bethany Reed.
Dit is de Amerikaanse droom.
Hier heeft papa voor gevochten.
Dingdong. Mrs Reed doet open.
Ze kijkt ernstig.
En ik kijk over haar schouder...
en zie Jeff Burke een corsage om Bethany's pols doen.
Ze zegt: 'O god, schat, heeft Bethany het je niet verteld?
Lieverd, we houden van je, we vinden je geweldig.
Het is mooi dat je hier huiswerk komt doen.
Maar vanavond is zo'n avond...
We hebben veel familie in Nebraska...
en we gaan veel foto's maken...
en we vinden niet dat jij erbij past.
Zullen we je thuisbrengen?
Mr Reed kan je even thuisbrengen.'
Ik zei: 'Nee, ik ga wel fietsen.'
Ik ben naar huis gefietst en heb Mario Kart gespeeld.
Ik heb nooit beter gekleed Mario Kart gespeeld.
Had ik maar gezegd: 'Barst maar, ik ga toch.'
Niet gedaan.
Het treurige is, ik schaamde me dat ik daar was.
Wie was ik om hun perfecte feestje te bederven?
Je hebt films gezien. Hoe vaak zie je dat niet op het witte doek?
Het waren geen boerenpummels die 'zandneger' riepen.
Ik kon dit wel accepteren.
Ik had van hun borden gegeten, hun dochter gekust.
Mensen kunnen dus onverdraagzaam zijn, ook al lachen ze naar je.
Het is moeilijk dat ze zeggen dat ze van je houden...
terwijl ze ook bang zijn voor je.
Ik wist niet wat dat betekende.
De maandag daarop zocht ze me op.
Ze zei: 'Iedereen vraagt waarom we niet gegaan zijn.
Zeg alsjeblieft niets. M'n ouders zijn lief. Het is een generatieding.'
Ik kijk haar aan. Het tweede lesuur breekt aan.
Mr Pendleton zegt: 'Zo, tortelduifjes. Wat is er gebeurd?
Iedereen vraagt het zich af.'
En ik denk: ja, wat is er gebeurd? Ik kijk naar haar.
Zij kijkt omlaag.
Nu kijkt iedereen naar mij, dus ik moet improviseren.
Ik zeg: 'Ja, weet je...
ik heb besloten niet te gaan.
Ik bedoel, dansfeesten zijn zo cliché. Ik heb besloten niet te gaan.'
Iedereen in de klas kijkt naar me. 'Zak die je bent.
Je hebt haar in de steek gelaten. Gelukkig viel Jeff in.
Wat een zak ben jij.'
We hebben elkaar nooit meer gesproken.
Er is veel tijd overheen gegaan en ik denk niet meer aan die dag.
Ik heb er wel een show over geschreven...
maar zoals veel mensen...
Maar zoals veel mensen...
ga je door met je leven.
Je hebt een selectief geheugen. Je gaat studeren. Wis geschiedenis.
Klaar met studeren. Wis geschiedenis. Nooit gedaan.
Getrouwd. Wis geschiedenis. Nooit gebeurd.
Tweede huwelijk. Wis geschiedenis. Nooit gebeurd.
Maar in grote lijnen denk ik er net zo over als m'n vader.
'O, kon je niet naar het schoolbal met een blank meisje?
Nou en?
Jouw ruggengraat wordt niet verbrijzeld in een politiebusje.
Dat overkomt zwarte Amerikanen nog elke dag.
Dus dit is de tol die je moet betalen? Dan betaal je die.
Ik mag niet daten met je dochter. Maakt niet uit, Uncle Sam. Hier.'
Maar toen dacht ik: wacht even.
Waarom moeten er telkens eerst doden vallen...
voor we dit bespreken?
Pas als een jongen met 16 kogels is gedood, zeggen we:
'Misschien is dit een rassenkwestie.'
Voor elke Trayvon Martin of Ahmed met z'n klok...
is er alledaagse onverdraagzaamheid.
Omdat we te bang zijn voor de ander, iemand die niet van onze stam is.
Kon ik maar tegen m'n vroegere zelf zeggen:
'Hé man, laat je niet vormen door die ervaring.
Je hebt goede en slechte mensen...
los van hun geloof, stand of kleur. Zoek die mensen.
Want liefde is sterker dan angst.'
Kon ik dat maar tegen hem zeggen.
Ik geloof dat echt.
Ik geloof echt dat liefde sterker is dan angst.
Dat heb ik geleerd van Fox News.
Fox News is ongelooflijk.
Al die mensen met bruiningscrème op die gekleurde mensen haten.
Het is ongelooflijk.
En Fox News zit in New York. Ze zitten in New York.
The Daily Show, Fox News, vijf straten van elkaar verwijderd.
Meer niet. Professor X en Magneto, zo dichtbij.
Elke dag loop ik onder lunchtijd langs hun gebouw.
Ik zie Hannity, Coulter en O'Reilly...
het gebouw uit lopen, oversteken, langs me lopen...
en in de rij staan voor halal kip.
Dan denk ik:
Randy de Racist wil die rode saus.
Je hersenen kunnen racistisch zijn, maar je lijf verraadt je.
Ik vind dat zo mooi.
De hele ochtend is het van: 'Mexicanen, All Lives Matter, Arabieren.
12:01 uur, shoarmatijd.'
Ik vind dat zo mooi.
Ik wou dat ik het aan m'n 18-jarige zelf kon vertellen, maar dat gaat niet.
Ik heb geen tijdmachine. Ik kan hem dat niet zeggen.
Weet je wat het beroerde is?
Als je voor het eerst verliefd wordt, is dat je eerste Heisenburg Blue.
Daarna is het nooit meer hetzelfde.
Mannen met vriendinnen zeggen nu: 'Met jou ligt het anders, schat.'
Ze liegen, en dat is prima.
Wij hadden onze eerste geheimen.
Mijn geheim was dat ik komiek wilde worden. Zij wilde journalist worden.
We zouden onze droom volgen...
wat mensen er ook van vonden.
Dus begon ik met comedy. Ik was niet zo goed.
Twee jaar, drie jaar, vier jaar, zes jaar, zeven jaar.
Eindelijk mag ik de hoofdact doen in een comedyclub.
Dat is een mijlpaal. Gotham Comedy Club, New York City.
Ik doe wat veel beginners doen. Ik ga op Facebook superarrogant doen.
Zo van: 'Yo, Facebook.
Deze gast doet de hoofdact in Gotham. Laat het weten als je kaartjes wilt.'
In hoofdletters. Verstuurd.
Ik zei: 'Ik ben de hoofdact. Op naar het vliegveld.'
LA, Chicago, Nashville, New York. Ik vlieg met Southwest.
Ik dacht: ik heb het gemaakt.
O, hallo. La Quinta Inn. Zeker wel.
Gratis wifi. Waarom niet?
Eens zien wat internet over me zegt.
Ik open m'n laptop, start Facebook op en zie dit:
'Hé, dat is lang geleden.
Je doet nu comedy. Wat cool.
Ik woon met vriendinnen in Manhattan.
Zouden we misschien kaartjes kunnen krijgen?'
Vraagteken.
Oké.
Ik weet niet of je weet wat dit betekent.
Maar als iemand je het leven zuur heeft gemaakt...
moet je wraak soms zoet zijn.
Met een snufje ironie.
Reageer even, jongen.
'Bethany, komma, enter.
Natuurlijk herinner ik me jou.
Zeker lang niet gezien.
Zeven jaar, een hele tijd.
Ik zou je graag kaartjes willen geven...
maar we gaan vanavond veel foto's maken...
en ik denk niet dat je erbij zou passen.'
Versturen, nu meteen.
Versturen.
Het podium op...
Ik ren naar de club, ik spring het podium op. Ik weet niet eens wat ik zei.
Het was van: 'De ballen. Tot kijk.'
Boem, op naar het vliegveld.
We gaan van New York, Chicago, naar Nashville, naar LA.
Ik haal mijn Toyota Camry LE op.
Dat je het even weet. Levenslange garantie op bekleding.
Ik snel door de straten van LA.
'Met de hoofdact. Wat kan ik voor je doen?'
'Hasan, papa heeft een hartaanval gehad.
Sukkel, neem op. Ik heb je nodig. Papa heeft een hartaanval gehad.'
M'n vader had net vijf bypasses gehad.
Hij werd naar het ziekenhuis gebracht.
Aisha zei: 'Kom meteen naar huis.'
Ik zei: 'Ik heb een show in de Comedy Store.'
Als ik klaar ben, kom ik naar huis.
Ik deed die show in de Comedy Store.
En toen reed ik naar huis.
Ik weet niet waarom.
Ik kom aan bij het ziekenhuis. M'n moeder en m'n zussen zitten te huilen.
M'n zus kijkt me aan en zegt: 'Zij weten niet wat je gedaan hebt, ik wel.'
De dokter ziet me. 'Ben jij de zoon?'
'Ben je boven de 18? Hier tekenen.'
Ik teken een verklaring...
dat ik ze niet aansprakelijk stel als m'n vader iets overkomt.
Zo riskant is die operatie.
Ik zet m'n handtekening en kijk hem aan.
Het is alsof ik een overlijdensverklaring teken.
Z'n lichaamstemperatuur is zo laag dat hij blauw ziet.
Ze rijden hem naar de OK en ik overhandig het klembord aan de arts.
Ik kijk naar m'n vader en denk: als dit de laatste keer is dat ik hem zie...
zeg ik vaarwel tegen iemand die ik nauwelijks ken.
En ik wacht en hoop dat hij de operatie doorstaat.
En op een of andere manier haalt hij het.
We zijn in het ziekenhuis. Ik moet hem verhalen vertellen.
Dus vertel ik hem verhalen uit mijn leven en hij verhalen uit zijn leven.
Ik vertel hem van het schoolbal.
Hij zegt: 'Hasan, ik ben kwaad op je.'
'Ik weet het, ik zal nooit meer een meisje kussen.'
Hij zegt: 'Nee, waarom vergeef je Bethany niet?'
Hij wilde weer boven mij staan.
Ik vroeg: 'Waarom?'
Toen ik naar dit land kwam in 1982...
dacht ik dat als jij naar een schoolbal zou gaan...
je een meisje zwanger zou maken en drugsdealer zou worden, op één avond.
Ik wilde je beschermen.
Haar familie zag dingen van ons. Ze wilden hun dochter beschermen.
Iedereen is bang voor elkaar.
Hasan, je moet moedig zijn.
Je wil om het goede te doen moet groter zijn dan je angst.
Dus Hasan, wees moedig.
Het is een heel mooi gedicht. Ik denk er vaak aan.
En er zijn dagen dat ik die persoon kan vergeven.
Het verleden ligt achter ons. Wis geschiedenis. Klaar.
Op andere dagen: 'Nee, rot op.
Dit is House Of Cards. Maak je vijand kapot.'
Ik wist niet wat ik moest denken, tot dit kwam:
Nu zijn er de nieuwe minipizza's van Pizza Hut.
Negen in een doos voor maar tien dollar.
Tien dollar.
Combineer drie smaken.
Drie? Kaas.
Grote, zalige minipizza's, alleen bij Pizza Hut.
Zo maak je het geweldig.
Oké.
Dit wordt uitgezonden tijdens March Madness.
Iedereen ziet het. Vrienden sturen me berichten.
'Hé man, weet jij toevallig...
hoeveel minipizza's er in een doos van tien dollar zitten?'
'Negen.'
'Is het echt zo dat er drie combinaties mogelijk zijn?'
'Ja, drie.'
Een vriend stuurde deze schermopname.
'Zag net m'n schoolbaldate in een reclamespot van Pizza Hut.
#herinnering
#kleinewereld
#briljant.'
Waarop ik antwoordde:
'Alleen gingen we niet.
Hoe is het met je?
#MrP.
#wiskunde.'
Waarop zij antwoordde:
'Weet ik, maar dat maakte de tweet leuker.
Laat het weten als je in New York bent.'
Waarop ik antwoordde:
'Absoluut.'
Tegen het advies van m'n therapeut in kijk ik op Facebook...
want ze heeft een openbaar profiel.
Dus ik begin te klikken. 'Bethany Reed.' Oké.
'Woont in Manhattan.' Ja, dat weten we.
'Heeft een relatie met...' Ik klik erop.
'Rajesh...
Rengatramanajanana...'
Ze heeft iets met een Indiase gast...
en die is zo Indiaas als maar kan.
Moet je z'n naam zien.
Kijk dan hoe lang z'n naam is.
Hij is zo lang dat hij amper in z'n Facebookprofiel past.
Zo lang. Tien lettergrepen.
Ra-jesh Ren-gat-ra-ma-na-ja-na-nam.
Dit meen je niet. Hoeveel letters zitten er in het alfabet?
Hoeveel letters? 26, toch?
En hoeveel zitten er in Rajesh Rengatramanajananam? 25.
Dat is één letter minder dan er in het hele alfabet zitten.
Hoe makkelijk is mijn naam? Hasan Minhaj. Zo makkelijk.
Ze dacht: rot op. Geef mij maar Rajesh Rengatramana...
jananam.
Ik denk: nee. God lacht me uit.
Tegen het advies van m'n therapeut in...
neem ik contact op.
Ze zegt: 'Neem geen contact op.' Ik zeg: 'Ik betaal je hiervoor.'
'Sluit het maar af dan.' 'Tot volgende week.'
Therapie is gelul.
'Bethany, ik treed volgende week op in New York. Ik zou graag afspreken.'
Ze zegt: 'Ja, laten we dat doen.'
Ik vlieg van LA naar New York, rechtstreeks. Pizza Hut-geld.
Ik loop door New York, woedend.
Ik ben pisnijdig.
Hoe is dit mogelijk?
Rajesh Rengatramana...
Hoe bedrijft ze de liefde?
'O god, Rajesh Rengatramanajananam...
doe het met me, nu.
Rajesh Rengatramanajananam, ik wil je.
Stop je Rajesh in mijn Rengatramanajananam.'
Hou op.
Hou op met je voorstellen hoe ze seks hebben.
Je hebt invloed.
Loop naar binnen, wees cool. Wees zelfverzekerd.
Zo doen: Loop naar binnen en sta er gewoon.
Gewoon zo doen:
'Hoe is ie?'
Doe dit, lik aan je lippen en zeg: 'Hoe is ie?'
Ik oefen erop.
Ik kom bij de deur, ik doe open...
en ik hoor: 'Hé, Hasan.'
Ze zit buiten.
Ze heeft me gezien, net op straat.
Ik zeg: 'Hé, hoe is het?
Zit daar iemand? Cool.'
Ik loop erheen en ik zeg: 'Oké.
Ik ga wel hier zitten, cool.'
Ik zit daar.
Als je iemand van vroeger ziet...
ben je opeens weer zo oud als toen.
Dus al die Kanye-flair stroomt m'n lijf uit.
Ik kan niets zeggen.
Net als de volwassenen in Charlie Brown.
Ik kan niets zeggen. 20 minuten, 30 minuten, 40 minuten.
'Gast, ga je weer een darapok zijn?
Zeg wat.'
Ze begint te praten over huurplafonds en ik kap haar af.
'Weet je waarom ik hier ben?
Ik kom praten over het schoolbal.'
Ze trekt wit weg.
Wisten jullie dat ze blank was? Ze werd witter dan wit.
Ik zei: 'Je kende mijn situatie.
Ik ging voor jou. Op die leeftijd betekent dat veel.
Jij voelde niet hetzelfde, oké.
Maar het ergste is dat je me sociaal hebt gekruisigd.
Je wist hoe moeilijk ik het vond.
Daarna was ik zo onzeker dat ik niet meer met 'n blank iemand kon daten...
omdat ik bang was dat het niks kon worden...
vanwege m'n huidskleur.
Weet je hoe dat is?
En nu probeer ik m'n droom te volgen.
Ik probeer het...
maar je schrijft over me, je doet alsof het goed is tussen ons...
en dat is niet zo.
Waarom doe je dat?'
Ze zei: 'Het spijt me zo erg.
Maar je weet dat we 18 waren, toch?
Ik wilde echt graag iets met jou...
maar m'n moeder is heel controlerend.
Weet je hoe het is om een ouder te hebben die je leven aanstuurt?'
'Nee, hoe is dat? Vertel. Ik wil dat verhaal graag horen.
Vertel me erover.'
Wat?
Ze zegt: 'Ik had verkering met je gewild.
Ik kan het verleden niet veranderen.
Ik had niet gedacht dat je ooit nog met me zou willen praten.
Maar de reden dat ik over je schrijf...
is dat ik zie dat je je belofte bent nagekomen.
Dus zelfs als je nooit meer met me wilt praten...
dan nog zal ik altijd achter je staan.'
Ken je dat, dat je haat koestert voor mensen uit het verleden?
'Ze hebben me dit aangedaan. Rotzakken.
Ik vervloek ze.'
Op dat moment liet ik het los.
Ik verbrijzelde het als een Gruzielement.
Maar ik moest haar de vraag stellen waar we allemaal aan denken.
'Hoe zit het met Mr Rengatramanajananam?'
Ze zei: 'Het klikte tussen ons. We besloten te gaan samenwonen.
Ik had geld nodig voor de borg, dus belde ik m'n moeder.'
'Wat zei je moeder?'
'Ze zei: "Nee, je weet hoe onze familie is. Dus kies maar."'
Ik vroeg: 'En wat zei jij?'
Ze zei: 'Ik zei tegen m'n moeder: "Niet weer."
Ik zit niet op de middelbare school. Raj is een goed mens en ik ook.
Dus ik ga verder met hem omdat het goed is.
Ik hoop dat jij eruit kunt komen.'
En ik kijk haar aan...
en ik schaam me zo.
Ik denk: man, wat ben je aan het doen?
Waarom jaag je op mensen uit je verleden als een psychopaat?
Je bent Liam Neeson niet. Wat mankeert jou?
Ik besefte: je geeft niets om deze persoon.
Ik geef om waar ze voor staat.
Als je opgroeit, wil je die bevestiging dat je goed genoeg bent.
'Kom hier zitten, je bent goed genoeg.' Maar dat is niet de Amerikaanse droom.
Je vraagt niet om bevestiging. Dat deed elke generatie voor jou.
Je claimt die dingen op je eigen manier.
Pizza Hut-minipizza's, negen voor tien dollar.
Dat ben jij.
Je bent niet Hasan Minhaj maar 'Hassin Minhajj'.
Dit is het nieuwe, bruine Amerika. De droom ligt klaar, dus pak hem.
Maak anderen geen verwijten.
Nu sta ik bij het restaurant en ik kan me niet concentreren...
omdat ik weet dat ze verder is dan ik.
Ze zegt: 'Volgende keer moeten jij, Raj en ik afspreken.'
Ik denk: laten we dat maar niet doen. En ik loop naar de metro.
Ik kijk nog één keer om...
om haar voor de laatste keer te zien.
Om te bevestigen dat je geschiedenis kan veranderen door één keuze.
Ik draai me om en kijk...
maar ze is weg.
En ik heb haar nooit meer gezien.
Ik ben wel m'n belofte nagekomen. Ik ben comedy blijven doen.
Ik heb nooit geweten...
of ik verder zou komen dan Pizza Hut.
Ergens bereik je een punt...
waarop je ouders het opgeven.
'Laten we doorgaan met Aisha.'
Op een dag mailt m'n manager...
of ik auditie wil doen voor The Daily Show. Het is meer een statement.
'Hé, auditie voor The Daily Show.'
Ik stuur een opname. Ik word gebeld.
'Jon Stewart heeft je opname gezien. Kom naar New York.
Ze willen dat je auditie doet.
Maar...
je moet een nieuwe, originele act schrijven.
Kun je dat?'
'Nee, ik ben Larry David niet...
die Seinfeld en Curb doet. Ik ben een gewone sterveling.'
Ik loop te ijsberen door m'n appartement...
zo van: ik wil hier niet sterven.
En het is wonderbaarlijk hoe je altijd op racisme stuit...
als je het hard nodig hebt.
Het is net als olie verversen. 'O, 25.000 kilometer. Racisme.'
Ik kijk naar Real Time With Bill Maher.
Hebben jullie Real Time With Bill Maher gezien?
Je kent Bills houding wel.
'Hé, geloof je in God? Dan ben je een stomme idioot.'
En iedereen zegt: 'O, de atheïstische profeet heeft gesproken.'
Dat fragment met hem en Ben Affleck is viraal gegaan.
Bill Maher zegt: 'Die moslims, 85% daarvan haat onze vrijheid.
We moeten ze oppakken en in toom houden.'
En Ben Affleck zegt: 'Ben jij gek? Oppakken en in toom houden?
Dat deden we met de Japanners. Dat kun je niet doen. Ben ik nou gek?'
En ik zei: 'Nee, je bent niet gek.
Je bent mijn blanke prins.'
Besef je niet wat er op dat moment gebeurde?
Onze grootste beroemdheid schaarde zich achter de moslims.
'Wij hebben Batman, baby.
Misschien niet de held die we willen, maar we hebben hem wel nodig.'
Dat is het, Batman versus Bill Maher. Ik schrijf de act en ga naar New York.
In het echt gaat het anders.
De producer doet open. 'Je doet auditie bij mij.
Als je klaar bent, komt Jon. Doe het maar voor mij.'
We lopen door de gang...
en ik zie al die foto's van mensen die me voor zijn gegaan.
Steve Carell, John Oliver...
Sam Bee, Jason Jones...
Ed Helms, Steven Colbert...
en ik?
Keema roti, ik?
Je weet dat we niet zo ver komen. Je weet hoe het is.
Middenkader tot onze dood.
We komen nooit op dat podium.
Ik kom binnen en ik zie die wereldbol.
Hij is ongelooflijk blauw.
En nu zweet ik door m'n pak heen.
De producer zegt: 'We lopen er een paar keer doorheen.'
Ik ga zitten. Ik zit bij dat bureau.
Presidenten hebben aan dat bureau gezeten.
Ik ga zitten. We lopen erdoorheen, ik ben nerveus.
Hij zegt: 'Hé man, rustig aan, oké?'
We doen het een tweede keer. Nu ga ik stotteren.
Hij zegt: 'Hé, ontspan. Je bent grappig.'
Wat een manier is om te zeggen: 'Hé man, je bent niet grappig.
Ontspan je maar niet.'
Ik voel dat ik het verpruts. We kennen het allemaal.
Iedereen zegt: 'Hoe ging het?' En je denkt: positief blijven.
Nee, het wil niet. Je verprutst het.
Je gaat tandheelkunde studeren in de Caraïben, klaar.
Je hebt het verprutst. Het is zo. We kennen allemaal het gevoel.
En ik voel hoe er een drol uit m'n kont komt.
Ik ben heel zenuwachtig. Ik poep in m'n broek. Ik denk: nee.
Dan hoor ik:
Ik ken die stem. Het is de Joodse Yoda. Het is Jon.
Hij loopt door de tunnel waar de gasten doorheen komen.
Hij is van achteren verlicht, en er komt een enorme schaduw op me af...
en ik hoor z'n prestaties in elke stap.
'Boem. Ik ben Jon Stewart.
Boem. 22-voudig Emmy-winnaar Jon Stewart.
Ik heb politieke satire en comedy een ander aanzien gegeven. En jij?'
En ik: 'Ken je Pizza Hut?'
Dan stapt hij in het licht.
Hij is kleiner dan ik dacht...
en heeft een stoppelbaard.
Ik kijk hem aan en ik denk:
pap?
Hij heeft Joodse Najmi-vibes. Hij schudt m'n hand.
Ik voelde het, alsof hij me in een vorig leven had geslagen.
Ik dacht: ik ken die hand.
Hij begint te ouwehoeren en ik ook.
De man van de autocue zegt: 'Wat doe je?' 'Laat mij maar.'
Ik kende alles uit m'n hoofd. One shot, Eight Mile.
En ik landde op m'n voeten als een Russische turner.
'Dank u wel voor de kans.'
Ik duwde die keutel m'n kont in. 'We gaan naar huis.'
Ik loop naar de deur en ik hoor een stem.
'Hé man, waar ga je heen?'
Het is Jon.
Ik zei: 'O, ik woon in LA.
Ik ga terug naar LA.'
'Nou, ik zie je maandag.'
Ik zeg: 'Waarvoor?'
'Omdat je hier werkt.
Dus ik zie je maandag, oké?'
Ik kon het niet geloven. Ik dacht: Oscar-toespraak, nu.
Zeg wat je te zeggen hebt.
Wat ik wilde zeggen, was:
'Jon, dit is een van de weinige dingen die ik bereikt heb...
in m'n hele carrière...
die m'n vader iets zal zeggen.
Dus bedankt.'
Maar wat ik zei, was:
'Jon.
Mijn vader...
kent jou.'
Hij zegt: 'Ja, dat zal best.'
Ik knijp mezelf. 'Je bent Hasan Minhaj. Je komt in The Daily Show.'
Ik ren naar buiten. Ik bel m'n meisje. Ze huilt.
Ik bel m'n moeder. Ze huilt.
Ik bel m'n vader. Hij zegt: 'Goed gedaan.'
'Wat, goed gedaan? Zeg het nog eens, ik versta je niet.'
Een auto rijdt me bijna aan. Ik denk: nee, ik mag niet sterven.
Dit wordt de beste statusupdate ooit.
Ik ren naar boven, open m'n laptop, start Facebook op...
en dan zie ik dit.
IK HEB JA GEZEGD
Jullie zien dit, toch?
Weten jullie niet wat dit betekent?
Snap je het niet?
Ik ben het geneesmiddel tegen racisme.
Ik heb het genezen.
Oké, misschien niet, maar iedereen heeft z'n nut.
Sommige mensen vinden een geneesmiddel tegen kanker...
of een vaccin tegen Ebola.
Mijn leven is het bewijs dat als je eenmaal voor bruin kiest...
je het nooit meer mag loslaten.
Tot ziens. God zegene jullie. Jullie zijn geweldig.
Jullie zijn geweldig. Tot ziens.
Ondertiteld door: Arno Zeeman